"Bękarty wojny" (2009)

Myślałem, że już nie obejrzę żadnego filmu Quentina Tarantino. Tak sobie zakładałem. Ot pewnego dnia, po obejrzeniu kolejnej produkcji tego pana, uznałem, że nie powinienem spodziewać się po nim niczego nowego i niczego, co by nie było taplaniem się w kałuży. Każde inne nastawienie to wiara w to, że po sobocie będzie poniedziałek. Ale w końcu się złamałem z czysto poznawczych motywów, co więcej zamierzam uzupełnić swoją znajomość filmografii  Amerykanina o "Django". Za mną jednak "Bękarty wojny", obejrzane bez rojeń na temat ewentualnego zagięcia czasoprzestrzeni. Wiedziałem, że po sobocie będzie niedziela i być może z tego powodu przełknąłem ten film bez trudności. Nawiasem mówiąc, w tym, że to wiedziałem nie ma niczego wyjątkowego. Większość ludzi wie, że w przypadku Tarantino po sobocie będzie niedziela i właśnie dlatego oglądają jego dzieła.

A jednak! A jednak film różni się w paru aspektach od wcześniejszych dzieł. Pomimo wielowątkowości, ma linearną konstrukcję, bez zabaw chronologią i bez przerywników odbiegających mocno od głównego wątku. Ten wątek dotyczy zemsty. Mszczą się amerykańscy Żydzi pod dowództwem porucznika Aldo Raine'a (Brad Pitt). Oczywiście na nazistach (poszukiwacze spisków nie powinni się martwić, w filmie, pomimo tego, że jego wartość historyczna jest równa zeru, na tyle często mówi się o Niemcach, że nie ma wątpliwości co do tego, że naziści nie byli kosmitami), zemstą pała też Shosanna Dreyfus (Mélanie Laurent), francuska Żydówka, której rodzina została wymordowana przez żołnierzy Hansa Landy (Christoph Waltz). Właściwie to zabita. Zamordowana brzmi zbyt dramatycznie i poważnie, a jak wiemy, w filmach Tarantino ludzi zabija się beztrosko i w hurtowych ilościach. Plany bękartów wojny dowodzonych przez Aldo Raine'a oraz plany Shosanny zbiegną się w jednym punkcie, tj. w kinie, którego ta ostatnia jest właścicielką. Goebbels (Sylvester Groth) zgadza się, aby wyświetlono tam premierę najnowszego propagandowego filmu o bohaterze wojennym z Rosji, Fredericku Zollerze (Daniel Brühl), który notabene czyni Shosannie awanse. "Miłość" tej pary zakończy się w nadzwyczaj groteskowy sposób. Wracając do kina - ma się tam zebrać cała śmietanka dygnitarzy III Rzeszy z samym Hitlerem (Martin Wuttke) na czele. No to chyba wiadomo już, co Bękarty i Shosanna zamierzają uczynić (każde z nich na własną rękę). I łatwo też się domyślić, że z grona nadętych, patetycznych Niemców tylko jeden Landa będzie w stanie im przeszkodzić.

Tarantino nie odmówił sobie zrobienia lekko dygresyjnych scen, które, co prawda nie tracą łączności z głównym wątkiem, ale również dobrze mogło by ich nie być. Jak to już bywa u tego reżysera często to właśnie te sceny uzyskują rangę małych perełek. W "Bękartach wojny" taką sceną jest konspiracyjne spotkanie Bękartów (przebranych w mundury Niemców) z niemiecką aktorką - szpiegiem i informatorką, Bidget Von Hammersmark (Diane Kruger). Pech chce, że w tej samej knajpie świętują młodzi niemieccy żołnierze, ale z tymi jeszcze pół biedy, za ścianą siedzi wysoki niemiecki oficer (August Diehl). Jednego z Brytyjczyków (Michael Fassbender) zdradza akcent. Tarantino doskonale stopniuje tu napięcie, uzupełniając scenę o tradycyjne dla siebie, błyskotliwe dialogi. Resztę, nie będę tu odbiegał od opinii innych, wypada oddać kreacji stworzonej przez Christopha Waltza. Moje policzki płoną, włos jeży się na głowie i brak mi tchu, ale chciałem, żeby Landa pokrzyżował plany Bękartów, spłatał im psikusa, bo w gruncie rzeczy to miły facet. Zna języki, lubi precle, jest inteligentny, uśmiecha się do ludzi i z każdym prowadzi grę. I za tę grę, prowadzoną z każdą postacią - od początku do końca, tak bardzo się go lubi. A jeśli nie wzbudza lubienia, to magnetyzuje. Ale bez ochów, nie znam tego aktora, może zagrał siebie? Tu się sprawdził bardzo dobrze. Pittowi, zdaje się, dostało się trochę za rolę w tym filmie. Według mnie bywało u niego gorzej. Ten Amerykanin importowany z XXI wieku musiał być przecież celową zagrywką Tarantino. Poza tym tysiąc innych gwiazd, tych mniej znanych i bardziej, niektóre z nich w całkiem ciekawych konfiguracjach i nie mniej ciekawych kreacjach. Po filmach Tarantino zdarzało mi się pytać samego siebie: "Po co?". Nie dlatego, żebym potrzebował konsekwentnej, tradycyjnie poprowadzonej fabuły, czasami filmy ze skąpą fabułą mówią więcej, aniżeli zramolałe epopeje. Ale u Tarantino wyciąga się tylko cukiereczki z koszyka, po zjedzeniu ich nic zaś nie zostaje. Pomimo, że były takie przyjemne w smaku. "Bękarty wojny" mogłem oglądać przynajmniej dla rozwiązania akcji, tj. aby dowiedzieć się, jak zakończy się rywalizacja Landy z Bękartami. Przyzwoity film. 

---

Zrobiłem przerwę od Bergmana. Odpoczywam. I dobrze mi ta przerwa zrobiła, bo już mi brakuje jego filmów.